Yargıtay 12. Ceza Dairesi, sokak köpeklerini besleyen bir kişinin taksirle yaralama suçundan mahkûmiyetini onadı.

Dosyaya konu olayda, evinde kalan yemeklerle sokak köpeklerini besleyen bir kadın hakkında, bölgede 9 yaşındaki bir çocuğun köpek saldırısı sonucu yaralanmasının ardından dava açılmıştı.

2 Haziran 2026 tarihli, 2024/3561 esas ve 2026/5457 karar numaralı mahkûmiyet kararı, bir ilk derece mahkemesinin beraat kararının kaldırılmasıyla kuruldu.

Ancak bu karar sosyal medyada çarpıtılarak paylaşıldı.

Kesinleşen mahkûmiyet hükmü, HAPİS değil, taksirle yaralama suçundan Türk Ceza Kanunu’nun 89/1, 62, 52/2-4 ve 63/1. maddeleri gereğince verilen 4.000,00 TL ADLİ PARA CEZASI idi.

 


 

Detaylandıralım…

 

Nevşehir’de 9 yaşındaki bir çocuk, sokak köpeklerinin saldırısında yaralandı.

Çocuğu (basit tıbbî müdahale ile giderilebilir nitelikte) yaralanan köpekler aynı mahallede yaşayan bir kadın tarafından besleniyordu.

Daha sonra sokak köpeklerini besleyen kadın hakkında hakkında Türk Ceza Kanunu’nun 89/1. maddesindeki taksirle yaralama suçundan dava açıldı.

Açılan davada Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesi, köpekleri beslemenin tek başına gözetim yükümlülüğü doğurmadığı gerekçesiyle kadın hakkında beraat kararı verdi.

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/2-a maddesine dayandırılan kararın gerekçesinde, sanığın sokak köpeklerini beslediği anlaşılmakla birlikte, bu durum köpeklerin sanık tarafından sahiplenildiği veya gözetim yükümlülüğünün sanığa ait olduğu anlamına gelmediği belirtildi.

İlk derece mahkemesinin verdiği beraat kararına karşı istinaf yoluna başvuruldu.

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi, katılan vekilinin istinaf başvurusunu kabul etti ve duruşmalı inceleme yaptı.

İstinaf mahkemesi kadının köpekleri uzun süredir beslemesini, belediye ekiplerinin hayvanlara müdahalesine izin vermemesini ve tanık beyanını dikkate alarak (Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/2. maddesi uyarınca) beraat kararını kaldırdı. Sanık hakkında taksirle yaralama suçundan Türk Ceza Kanunu’nun 89/1, 62, 52/2-4 ve 63/1. maddeleri gereğince 4.000,00 TL adli para cezası verildi. Hükmedilen adli para cezasının 4 eşit taksitte ödenmesine ve mahsuba karar verildi.

İstinaf mahkemesinin kararında çocuğa saldıran köpeklerin sanık tarafından beslenen köpekler olduğunun tanık beyanıyla doğrulandığı, sanığın mülkiyet anlamında sokak köpeklerini sahiplenmese de köpeklere uzun süredir bakıp onları besleyerek sokak köpeklerini kendi koruması altına aldığı, katılana saldıran köpekler bizzat sanık tarafından beslenen köpekler olmasa bile, olayın meydana geldiği park civarında köpekleri besleyerek köpekler için ekolojik bir yaşam alanı oluşturan sanık, bu ekolojik ortama dahil olan başkaca köpeklerin vereceği zarardan da sorumlu olacağı belirtildi.

İstinaf mahkemesinin kararı hem bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı hem de sanık tarafından temyiz edildi.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, “bozma” yönünde görüş verdi. Ancak, 12. Ceza Dairesi bu görüşe iştirak etmedi, temyiz istemlerini reddetti ve istinaf mahkemesinin kararını onadı.

2 Haziran 2026 tarihli bahse konu Yargıtay ilamı metni şu şekilde:

12. Ceza Dairesi         2024/3561 E.  ,  2026/5457 K.
“İçtihat Metni”

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2023/713 E., 2024/483 K.
SUÇ : Taksirle yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK’nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5271 sayılı CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince beraatine ilişkin hükme yönelik katılan vekilinin istinaf başvurusunun Bölge Adliye Mahkemesince kabulü ile duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK’nın 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, sanık hakkında taksirle yaralama suçundan 5237 sayılı TCK’nın 89/1, 62, 52/2-4 ve 63/1. maddeleri gereğince 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, hükmedilen adlî para cezasının 4 eşit taksitler halinde ödenmesine ve mahsuba karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri; sanığın beslemek suretiyle bakmış olduğu köpek veya köpeklerin katılanın yaralanmasına sebebiyet verdiğinin kesin ve inandırıcı delillerle tespit edilemediğine, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, vesaire ilişkindir.

Sanığın temyiz sebepleri; olay günü katılanın ve diğer çocukların köpeklere taş attığına ve köpeklerden birinin mağduru yaraladığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1.İlk Derece Mahkemesince, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay günü 9 yaşında olan katılanın sokak köpeklerinin saldırması sonucunda basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralandığı, katılan ile aynı mahallede yaşayan sanığın sokak köpeklerini beslediği ancak bu durumun köpeklerin sanık tarafından sahiplenildiği veya gözetim yükümlülüğünün sanığa ait olduğu anlamına gelmeyeceği anlaşıldığından sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 89/1. maddesindeki taksirle yaralama suçundan beraat hükmü kurulmuştur.

2. Bölge Adliye Mahkemesince duruşmalı yapılan inceleme neticesinde, her ne kadar sanık mülkiyet anlamında sokak köpeklerini sahiplenmese de, köpeklere uzun süredir bakıp onları besleyerek, belediye görevlilerinin havyanlara müdahale etmesine izin vermeyerek sokak köpeklerini kendince koruma altına aldığı, bu şekilde köpeklerin oyun alanlarına ve parklara kümelenmesine, insan ve çevre sağlığı açısından tehlike arz etmesine sebep olduğu, katılana saldıran köpeklerin sanık tarafından beslenen köpekler olduğunun tanık beyanı ile doğrulandığı, katılana saldıran köpeklerin bizzat sanık tarafından beslenen köpekler olmasa bile olayın meydana geldiği park civarında köpekleri besleyerek köpekler için ekolojik bir yaşam alanı oluşturan sanığın bizzat beslediği köpekler haricine beslenme amacıyla buradaki ekolojik ortama dahil olan başkaca köpeklerin vereceği zarardan da sorumlu olacağı gerekçesiyle İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 89/1. maddesindeki taksirle yaralama suçundan yeniden hüküm kurulmuş ve sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR
Bölge adliye mahkemesinin sübuta ilişkin takdir ve kanaatinde isabetsizlik görülmediğinden, bozma öneren Tebliğname görüşüne iştirak olunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesinin kararında bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK’nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, aynı Kanun’un 302/1. maddesi uyarınca Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304/1. maddesi uyarınca Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
02.06.2026 tarihinde karar verildi.

 

Bu noktada unutulmamalı ki; Yargıtay temyiz incelemesi esnasında ceza hükmünü onayabilir, bozabilir ya da mahkumiyeti kaldırarak beraate hükmedebilir. Yargıtay tarafından verilen her karar bağlayıcı bir içtihat değildir. Yukarıda alıntılanan karar, Yargıtay’ın bir ceza dairesi tarafından verilmiş olup, Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararı ya da Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu tarafından alınan kesin ve bağlayıcı nitelikteki içtihat birleştirme kararı değildir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun verdiği kararlara karşı (temyiz gibi) olağan kanun yolları kapalıdır. İlk derece mahkemelerinin bu kararlara karşı direnme yetkisi bulunmamaktadır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararları, o somut dava ve dosya açısından bağlayıcıdır. Ancak ileride görülecek benzer nitelikteki diğer davalar için alt mahkemeleri veya Yargıtay ceza dairelerini kesin olarak bağlayan (yasayla düzenlenmiş bağlayıcı içtihadı birleştirme kararı niteliğinde olmayan) bir emsal gücü bulunur; mahkemeler sonraki kararlarında farklı yönlerde karar verebilmektedir.

 

Söz konusu kararın sosyal medyadaki yansımasına dönecek olursak…

 

Avukat Zeynep Sevim, İhlas Haber Ajansı’na Yargıtay’ın yukarıda alıntılanan kararı hakkındaki görüşlerini paylaştı.

Sevim, emsal olabileceğini ve tartışmaya yol açabilecek nitelikte olduğunu belirttiği demecinde şu ifadeleri kullandı:

 “Yakın zamanda Yargıtay tarafından, vatandaşların sokak hayvanlarını beslemekten çekinmesine yol açabilecek nitelikte tartışmalı bir karar onanmıştır. Olayda, sokak hayvanlarını evinde kalan yemeklerle besleyen bir kadın hakkında, bölgede bir çocuğun sokak köpeklerinin saldırısı sonucu basit tıbbi müdahaleyle giderilebilir şekilde yaralanması üzerine taksirle yaralama suçundan kamu davası açılmıştır. İlk derece mahkemesi, kadının hayvanları beslediğinin sabit olduğunu ancak bu durumun tek başına hayvanlar üzerinde sahiplik veya gözetim yükümlülüğü doğurmayacağını belirterek beraat kararı vermiştir. İstinaf mahkemesi ise sanığın bölgede köpekleri besleyerek bir ekolojik ortam oluşturduğunu, saldırıyı gerçekleştiren köpekler doğrudan sanık tarafından beslenmemiş olsa bile bu ortamdan kaynaklanan zarardan sorumlu tutulması gerektiğini kabul ederek mahkûmiyet hükmü kurmuştur. Yargıtay da kararı onamıştır. Ancak bu karar, ceza hukukunun temel ilkeleri bakımından ciddi tartışmalar doğurmaktadır.”

“Öncelikle, bir hayvanı beslemek ile o hayvan üzerinde hukuki anlamda gözetim ve denetim yükümlülüğü üstlenmek aynı şey değildir. Kişinin yalnızca hayvanları beslemesinden hareketle, kendisiyle somut bağlantısı bulunmayan diğer hayvanların eylemlerinden de sorumlu tutulması, cezai sorumluluğun sınırlarını genişletmektedir. Bu noktada kusurluluk, nedensellik bağı ve şüpheden sanık yararlanır ilkeleri önem kazanmaktadır. Saldırıyı gerçekleştiren köpeklerin sanık tarafından beslendiği dahi ortaya konulamamışken, yalnızca bölgede hayvanları besliyor olması gerekçe gösterilerek mahkûmiyet kararı verilmesi hukuken sakıncalıdır. Bu yaklaşım, cezai sorumluluğun somut fiil ve kusur yerine varsayımlara dayandırılması sonucunu doğurabilir. Kararın toplumsal etkisi de göz ardı edilmemelidir. Hayvanları besleyen kişilerin, bu davranışları nedeniyle ileride meydana gelebilecek saldırılardan cezai olarak sorumlu tutulabilecekleri endişesi, sokak hayvanlarına yönelik gönüllü yardımları olumsuz etkileyebilir.”

“Elbette toplum güvenliği ve özellikle çocukların korunması esastır. Ancak bu amaç, ceza hukukunun temel güvencelerinden vazgeçilmesini haklı kılmaz. İyi niyetli bir davranış, somut bir hukuki yükümlülük ihlali ve kusur ortaya konulmadan cezai sorumluluğun gerekçesi hâline getirilemez. Unutulmamalıdır ki ceza hukuku, istenmeyen bir sonuç meydana geldiğinde mutlaka bir sorumlu bulma hukuku değildir. Sorumluluk varsayımlarla değil, somut delillerle belirlenmelidir. Gönüllü olarak hayvanları besleyen vatandaşların artık bu durumdan dolayı çekinmesi olağan bir durum olabilir.”

 

Bahse konu demeç sosyal medyada Yargıtay’ın sokak hayvanı besleyenler hakkında hapis cezasını onadığı iddiasıyla kullanıldı.

 

Kıyas (@kiyashaber113): “Yargıtay’dan emsal karar! Sokakta başıboş köpek besleyenlere verilen hapis cezaları ONANACAK.”

 

 

Yukarıda detaylandırıldığı üzere, temyizde onaylanan hüküm hapis cezası değil tazminat içeriyordu.

 

Yorumunuzu yazınız...